Συνέχεια από το «Α’ Μέρος».
Το επάγγελμα του «ποδοσφαιρικού
ρεπόρτερ», του «ποδοσφαιρικού δημοσιογράφου», ας το ονοματίσει όπως θέλει
κανείς, εκείνου δηλαδή που μεταδίδει τις ειδήσεις που προκύπτουν από την
καθημερινότητα ενός ποδοσφαιρικού κλαμπ, αναλύει τα παιχνίδια και αρθογραφεί για
την ποδοσφαιρική επικαιρότητα, έχει πεθάνει. Σε παλαιότερες δεκαετίες όταν δεν υπήρχε
τηλεόραση ή ακόμα και αργότερα όταν υπήρχε μεν, αλλά δεν μεταδίδονταν όλα τα
παιχνίδια ή κι αν μεταδίδονταν δεν υπήρχε δυνατότητα επαναπροβολής τους,
πράγματι είχε νόημα η ύπαρξη εξειδικευμένων ρεπόρτερ για να τα παρακολουθούν
και να μεταφέρουν την «εικόνα» στον κόσμο: ποιος έπαιξε πού, ποιος έπαιξε καλά
και ποιος όχι, πώς μπήκαν τα γκολ κλπ. Σήμερα, στην εποχή που όλα τα ματς έχουν
τηλεοπτική κάλυψη και ο οπαδός έχει άπειρες επιλογές για να παρακολουθήσει έναν
αγώνα, όποτε και όπως ο ίδιος θέλει, ποιο ακριβώς κενό έρχεται να καλύψει ο αθλητικός
ρεπόρτερ-δημοσιογράφος (εφεξής για λόγους συντομίας …ΑΡΔ); Έχει ανάγκη πλέον ο
ποδοσφαιρόφιλος τον ΑΡΔ για να σχηματίσει άποψη για έναν αγώνα, ένα σύστημα,
έναν παίκτη; Δεν έχει μάτια να δει ο ίδιος;
