Λίγες ώρες αφού θα έχουν γραφτεί αυτές οι γραμμές, η δεκαετία του 2010 θα ρίχνει πίσω της την αυλαία. Για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ η εν λόγω δεκαετία υπήρξε πιθανότατα η χειρότερη της ιστορίας της, περιέχουσα ευτυχώς και τρεις-τέσσερις «εφήμερες χαρές» εν είδει οξυγόνου για τον κιτρινόμαυρο κόσμο, ώστε να αντέξει μέσα στην παρατεταμένη αυτή παρακμιακή περίοδο. Κι αν το ημερολόγιο αλλάζει πλέον σελίδα και εφεξής θα πρέπει να συνηθίσουμε ως τρίτο ψηφίο των ετών που διανύουμε το δυάρι, η Ένωση δείχνει να παραμένει σε βαθύ τέλμα και να συνεχίζει στο ίδιο βιβλίο, να γράφει την ίδια ιστορία. Μια ιστορία ασύμβατη με αυτήν που έγραψε τις προηγούμενες, τουλάχιστον πέντε, δεκαετίες, μια ιστορία παραμορφωτική της συνολικής ιστορικής της διαδρομής, των συνολικών επιτευγμάτων της και σε τελική ανάλυση ακόμα και του ίδιου του μεγέθους της ως ποδοσφαιρικής οντότητας μέσα στο βάθος του χρόνου. Ή μήπως δεν είναι έτσι; Γιατί εσχάτως διακινείται ευρέως η άποψη ότι όσα βιώνουμε δεν αποτελούν παρά την «κανονικότητα» του συλλόγου.
