Το «δικό μας συμβόλαιο»...

Η αγωνιστική περίοδος 2011-12, ίσως η χειρότερη στη σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ, πλησιάζει αισίως στο τέλος της και πλέον το ενδιαφέρον των Ενωσιτών στρέφεται αποκλειστικά στις διοικητικές εξελίξεις. Τη στιγμή που γράφεται το παρόν άρθρο, ο μόνος που καταβάλλει προσπάθεια για να απεμπλακεί ο σύλλογος από το τέλμα, είναι ο πρώην πρόεδρος, Ντέμης Νικολαϊδης. Την εποχή που ο Ντέμης αναχωρούσε μετά από 7 χρόνια παραμονής στη Νέα Φιλαδέλφεια για την Ισπανία και την Ατλέτικο, κυριαρχούσε το σλόγκαν «Το δικό μας συμβόλαιο δεν έληξε ποτέ». Άπαντες εντός της κιτρινόμαυρης οικογένειας ανέμεναν κάποια μέρα την επιστροφή του. Αυτή τελικά ήρθε πολύ γρήγορα, όχι όμως με τη φανέλα του ποδοσφαιριστή, αλλά με το κοστούμι του προέδρου. Μετά την τετραετή θητεία του ως πρόεδρος της ΠΑΕ, διατηρεί ο Ντέμης την «ηθική νομιμοποίηση» για μια δεύτερη επιστροφή; Ισχύει ακόμη το «συμβόλαιό» μας; Η απάντηση θα δοθεί αναλύοντας δίχως συναισθηματισμούς, αλλά με χρήση της λογικής, την περίοδο 2004-2008.

Η κατάρα του φαβορί

Σαν κεραυνός εν αιθρία έπεσε η χτεσινή ήττα των πρωταθλητριών κοριτσιών της ΑΕΚ με 3-0 σετ, στον ημιτελικό κυπέλλου βόλεϊ από τον Ολυμπιακό. Περιδιαβαίνοντας τα κιτρινόμαυρα φόρουμ και σάιτ, διαπίστωσα ότι όλα τα σχόλια των Ενωσιτών κινούνταν στο ίδιο μοτίβο: «Πώς είναι δυνατόν μια ομάδα που είναι απείρως καλύτερη και ως σύνολο και ατομικά, που δίδαξε βόλεϊ ολόκληρη τη σεζόν, να χάσει έτσι απότομα, με κατεβασμένα τα χέρια. Αφού ήταν το απόλυτο, το ακλόνητο φαβορί!». Ακριβώς σ’ αυτήν την τελευταία πρόταση πιστεύω ότι πρέπει να ψάξουμε για την αιτία της ήττας.

Να το πάρει ο Γουαδαλκιβίρ;

Δύο βδομάδες έχουν ήδη περάσει από την απομάκρυνση του Μανόλο Χιμένεθ από την ΑΕΚ και ένα κομμάτι του ενωσίτικου λαού συνεχίζει να θρηνεί για την «απώλεια», να εκτοξεύει κατάρες εναντίον προσώπων που υποτίθεται «ροκάνιζαν» την καρέκλα του προπονητή και να πλάθει την αγιογραφία του Σεβιγιάνου. Στις τάξεις της σκεπτόμενης πλειοψηφίας των Ενωσιτών δημιουργείται λοιπόν εύλογα το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένας προπονητής, που υπηρέτησε το σύλλογο για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο και απέτυχε παταγωδώς, να εξυψώνεται σε τέτοιο βαθμό και να ηρωοποιείται;

Ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να τεκμηριώσω το χαρακτηρισμό του «αποτυχημένου». Ο κ. Χιμένεθ προσελήφθη από την ΑΕΚ ως ο άνθρωπος που σε μια δύσκολη χρονική περίοδο, περίοδο οικονομικής δυσπραγίας και αγωνιστικής κάμψης, θα έκανε τη διαφορά. Με τις ανώτερου επιπέδου προπονητικές του γνώσεις, τις οποίες ανέπτυξε σε ένα προηγμένο πρωτάθλημα, το ισπανικό. Με την εμπειρία του, την οποία αποκόμισε όντας προπονητής μιας ανταγωνιστικής ομάδας, της Σεβίλλης. Με την ικανότητά του να αναδεικνύει ταλέντα και να βελτιώνει τους νέους παίκτες, όπως φημιζόταν κατά την παρουσία του στις Ακαδημίες της Σεβίλλης. Με τις γνωριμίες του, χάρη στις οποίες θα μπορούσε να φέρει στο σύλλογο παίκτες υψηλού επιπέδου για να διευκολύνουν την ομάδα να εκπληρώσει τους στόχους της. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποτελούσε, βάσει συμβολαίου, το πιο ακριβοπληρωμένο πρόσωπο στο μισθολόγιο της ΠΑΕ.