Εξ ιδίων τα αλλότρια

Η ανθυγιεινή κατάδυσή μας στο βούρκο της ερυθρόλευκης αντιαεκτζήδικης προπαγάνδας θα συνεχιστεί για ακόμα μία μέρα. Σήμερα θα ασχοληθούμε με το απίστευτο επιχείρημα που χρησιμοποιούν οι κόκκινοι «επιστήμονες» για να δικαιολογήσουν τα αδικαιολόγητα, αναφορικά με την κλοπή του πρωταθλήματος του 2008: «Δεν δικαιούται να διαμαρτύρεται η ΑΕΚ για το πρωτάθλημα που πήρε ο Θρύλος ‘στα χαρτιά’, γιατί και εκείνη έχει πάρει ‘στα χαρτιά’  τρεις τίτλους, το 1964, το 1966 και το 1979». Η φαιδρότητα της προσπάθειας να εξισωθεί ο κάλπικος τίτλος του 2008 με τις τρεις προαναφερθείσες καθ’ όλα νόμιμες κατακτήσεις τίτλων από την ΑΕΚ θα αποδειχτεί ευθύς αμέσως.

Mythbuster: Όταν έπεσαν το δακρυγόνο και τα φώτα...

Η στήλη αναβιώνει με ένα αφιέρωμα σε δύο από τους μεγαλύτερους μύθους που έχει κατασκευάσει το γραφείο προπαγάνδας του ΟΣΦΠ, σε μια απέλπιδα προσπάθειά του να σπιλώσει το όνομα της ΑΕΚ και να «δικαιολογήσει» τις πάσης φύσεως ανομίες της ερυθρόλευκης ΠΑΕ, ως «ανταπόδοση» για δήθεν αδικίες που υπέστη την περίοδο 1987-1996. Αναφέρομαι στα δύο ματς ΑΕΚ-ΟΣΦΠ στις αρχές της δεκαετίας του ’90 που διακόπηκαν και επαναλήφθηκαν, το ένα λόγω ρίψης δακρυγόνου και το άλλο λόγω πτώσης του ρεύματος. Ας δούμε αναλυτικότερα:

Οι ευρύτερες νίκες της ΑΕΚ στις εγχώριες διοργανώσεις

Πριν από κάθε επίσκεψη της Ξάνθης στην έδρα της ΑΕΚ, στα πλαίσια της καθιερωμένης παρουσίασης των συνολικών μεταξύ τους αποτελεσμάτων, ειδική μνεία γίνεται στη νίκη με 8-0 που είχε πετύχει ο Δικέφαλος εναντίον των Ακριτών, το Δεκέμβριο του 1989. Με αφορμή αυτήν την 8άρα, ακολουθεί μίνι-αφιέρωμα στις μεγαλύτερες σε έκταση σκορ νίκες της ΑΕΚ στις εγχώριες διοργανώσεις.

Εδώ στου δρόμου τα μισά...

Το ημερολόγιο δείχνει 1 Ιανουαρίου και ως είθισται, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, στις περισσότερες ΑΕΚτζήδικες ιστοσελίδες, τα αφιερώματα για τη χρονιά που πέρασε έχουν την τιμητική τους. Θεωρώ περιττό να προσθέσω στις ήδη υπάρχουσες ανασκοπήσεις, άλλη μια ανιαρή γραμμική παρουσίαση των γεγονότων του 2012, που σημάδεψαν την κιτρινόμαυρη καθημερινότητα. Αντ’ αυτού, στις γραμμές που ακολουθούν, θα παραθέσω μερικές σκόρπιες σκέψεις και εκτιμήσεις για την αγωνιστική σεζόν που βρίσκεται στο μέσον της.

«Από Διός άρξασθαι» συνήθιζαν να λένε οι αρχαίοι Έλληνες, εννοώντας ότι πάντα πρέπει να ξεκινάμε από τα πιο σημαντικά. Γι’ αυτό λοιπόν ας ξεκινήσουμε με το ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας μας, που αναμφισβήτητα αποτελεί τη μεγαλύτερη αγάπη και συνάμα τον μεγαλύτερο καημό του ΑΕΚτζή.

Μίμης Παπαϊωάννου

Μια από τις πιο προσφιλείς συνήθειες των μελετητών της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου αποτελεί η συζήτηση με αντικείμενο τους κορυφαίους: ποια ομάδα έχει παίξει το καλύτερο ποδόσφαιρο, ποια έχει συμμετάσχει με μεγαλύτερη επιτυχία στις ευρωπαϊκές διοργανώσεις, ποιος είναι ο καλύτερος προπονητής, ποιος είναι ο κορυφαίος Έλληνας ποδοσφαιριστής. Σ’ αυτό το τελευταίο ερώτημα, οι δημοσιογράφοι των δήθεν αντικειμενικών εφημερίδων προτείνουν ως απάντηση τον Βασίλη Χατζηπαναγή. Το σκεπτικό τους; Ενδεχόμενη επιλογή παίκτη που έχει συνδέσει το όνομά του με την ΑΕΚ ή τον ΠΑΟ, θα εξόργιζε τους, παραδοσιακά ανίκανους να κρίνουν αντικειμενικά, οπαδούς του ΟΣΦΠ, οι οποίοι αποτελούν σε μέγιστο βαθμό το αναγνωστικό κοινό των εν λόγω φυλλάδων. Ο Ηρακληδέας «Βάσια» λοιπόν, προσφερόταν ως η τέλεια «ανώδυνη» λύση. Με όλο τον σεβασμό στον τεράστιο «Έλληνα Νουρέγιεφ», που ομολογουμένως υπήρξε απαράμιλλος παραγωγός θεάματος, το ποδόσφαιρο δεν είναι χορός. Για να τοποθετηθεί κανείς στην κορυφή χρειάζεται να συνδυάζει τεχνική αρτιότητα, φυσικά προσόντα, οξύνοια, διάρκεια στο υψηλό επίπεδο, προσωπικότητα, επιδόσεις, συνεισφορά σε αγωνιστικές επιτυχίες. Όλες αυτές τις παραμέτρους έλαβε υπόψη η Διεθνής Ομοσπονδία Ιστορίας και Στατιστικής Ποδοσφαίρου (IFFHS) και τον Ιανουάριο του 1999 ανακήρυξε κορυφαίο Έλληνα ποδοσφαιριστή του 20ού αιώνα, έναν παίκτη που τίμησε για 17 χρόνια την φανέλα με τον Βυζαντινογέννητο Δικέφαλο: τον Μίμη Παπαϊωάννου.