Οι Εβρίτες της ΑΕΚ

Αύριο το βράδυ στις 9, η «ΑΕΚ της καρδιάς», η ομάδα βόλεϊ του συλλόγου μας, αγωνίζεται στην Αλεξανδρούπολη, την πατρίδα του υπογράφοντος το παρόν ιστολόγιο, κόντρα στον ιστορικό Εθνικό, για το Final-4 του Λιγκ Καπ. Με αφορμή το παιχνίδι αυτό, που διεξάγεται στο υπ’ αριθμόν ένα κιτρινόμαυρο κάστρο της επαρχίας (διαβάστε εδώ και το σχετικό αφιέρωμα), ακολουθεί μια λίστα αθλητών από την ευρύτερη περιοχή του Έβρου (σημειωτέον, του μοναδικού νομού στην Ελλάδα, πλην Αττικής, όπου στεγάζονται πέντε επίσημα αναγνωρισμένοι σύνδεσμοι οπαδών της ΑΕΚ), οι οποίοι έχουν φορέσει τη φανέλα της Ένωσης. Πρόκειται για ποδοσφαιριστές και φυσικά για βολεϊμπολίστες. Ο Έβρος άλλωστε αποτελεί τη μήτρα του ελληνικού βόλεϊ. Ας τους δούμε με «γεωγραφικά» κριτήρια, ξεκινώντας από την πρωτεύουσα του νομού για να ανηφορίσουμε στη συνέχεια βορειότερα.

Κιτρινόμαυρες «σημαίες» που άλλαξαν ιστό

Σε προηγούμενο αφιέρωμα της στήλης είχαμε εξετάσει περιπτώσεις ποδοσφαιριστών-«σημαιών» άλλων ομάδων που αποφάσισαν να συνεχίσουν την καριέρα τους στα κιτρινόμαυρα. Υπενθυμίζεται ότι στην ποδοσφαιρική κουλτούρα, ο όρος «σημαία» υποδηλώνει έναν παίκτη, το όνομα του οποίου ταυτίζεται με μια ομάδα, είτε λόγω πολυετούς διαμονής ή προσφοράς του σ’ αυτήν, είτε λόγω της δημοφιλίας του ανάμεσα στις τάξεις των οπαδών της. Σήμερα θα ακολουθήσουμε αντίστροφο δρομολόγιο και θα δούμε με χρονολογική σειρά επτά παραδείγματα κιτρινόμαυρων «σημαιών» που επέλεξαν να δεθούν στον ιστό των «απαταιώνιων» ανταγωνιστών της Ένωσης, του Ολυμπιακού και του Παναθηναϊκού.

Ρέκβιεμ για έναν εφιάλτη

Ο διασυρμός της ομάδας μας στο Καυταντζόγλειο από τον Αγροτικό Αστέρα δυστυχώς δε μοιάζει παράταιρος, αλλά απόλυτα συμβατός με την κιτρινόμαυρη καθημερινότητα του 2013. Όπως πολύ σωστά παρατηρήθηκε ήδη, δε θα μπορούσε να υπάρξει ιδανικότερος τρόπος για να αποχαιρετήσουμε τη χειρότερη χρονιά στην Ιστορία μας, παρά με άλλη μία ιστορική ξεφτίλα.

Οι προπολεμικοί τερματοφύλακες της ΑΕΚ

Ανατρέχοντας στο ένδοξο παρελθόν της ΑΕΚ, διαπιστώνουμε ότι εκτός από κορυφαίους επιθετικούς, η ομάδα μας διέθετε ανέκαθεν μεγάλης αξίας τερματοφύλακες. Τα παραδείγματα πολλά: Σορεντίνο στα μέσα της δεκαετίας του 2000, Ατματζίδης και Μήνου στα ‘90s, το δίδυμο Στεργιούδα-Χρηστίδη στη χρυσή εποχή Μπάρλου και ακόμη παλιότερα ο Στέλιος Σεραφείδης. Εδικά όμως την προπολεμική περίοδο, στην Ένωση αγωνιζόταν η αφρόκρεμα της θέσης. Από τους 6 τερματοφύλακες που υπερασπίστηκαν τα κιτρινόμαυρα δίχτυα την περίοδο 1924-1940, οι 4 έγιναν διεθνείς και μάλιστα βασικοί, ενώ οι 3 θεωρούνται ακόμη και σήμερα από πολλούς αθλητικογράφους ως οι καλύτεροι που εμφανίστηκαν ποτέ στα ελληνικά γήπεδα. Ας τους δούμε αναλυτικά.

Ο κύκλος των χαμένων ταλέντων

«Δεν υπάρχει πιο λυπηρό πράγμα στη ζωή από το ταλέντο που πάει χαμένο» προειδοποιεί το γιο του ο χαρακτήρας που υποδύεται ο Ρόμπερτ Ντε Νίρο στην ταινία «Ιστορίες του Μπρονξ». Στη σημερινή «Σταγόνα Ιστορίας» περικλείεται μια ετερόκλητη 11άδα ποδοσφαιριστών, οι οποίοι έχουν καταγραφεί στο συλλογικό υποσυνείδητο των ΑΕΚτζήδων ως «χαμένα ταλέντα». Άλλοι επειδή δεν πήραν τις ευκαιρίες που τους αναλογούσαν, άλλοι γιατί αδίκησαν τον εαυτό τους και άλλοι που απλά στάθηκαν άτυχοι. Συμπεριλαμβάνονται επίσης και κάποιοι που δεν εκτιμήθηκαν σωστά από τους υπεύθυνους της ομάδας και έτσι η ΑΕΚ τους απώλεσε νωρίς, χωρίς να αξιοποιήσει τις διαπιστωμένες έμφυτες ικανότητές τους.