Η κιτρινόμαυρη θεματολογία της καλοκαιρινής σεζόν

Ήταν μια αποπνικτική βραδιά του Ιουνίου, λίγες μέρες μετά τις εκλογές της Ερασιτεχνικής, όταν ο γράφων ασχολήθηκε για τελευταία φορά με θέματα της κιτρινόμαυρης επικαιρότητας. Στους δυόμισι μήνες που μεσολάβησαν, πολλά γράφτηκαν, ειπώθηκαν και συνέβησαν γύρω από την αγαπημένη μας ομάδα. Αποχαιρετώντας πλέον το καλοκαίρι, θα επιχειρήσω να συγκεντρώσω τα -κατά τη γνώμη μου- σημαντικότερα και να τα σχολιάσω, πάντα με καθαρά υποκειμενική ματιά.

Μηνάς Γκέκος

Η δεκαετία του ’80 υπήρξε μια δύσκολη εποχή, όχι μόνο για την ποδοσφαιρική ΑΕΚ, αλλά και για την αντίστοιχη μπασκετική. Η Βασίλισσα διένυε και αυτή «πέτρινα χρόνια» και η πορεία της ομοίαζε εκπληκτικά με αυτήν του ποδοσφαιρικού τμήματος: στο πρωτάθλημα πραγματοποιούσε χαμηλές πτήσεις, στην Ευρώπη αδυνατούσε να επαναλάβει τις πορείες του παρελθόντος, ενώ η μοναδική διάκριση έμελλε να έρθει στο Κύπελλο Ελλάδας. Οι ομοιότητες όμως δεν σταματούν εδώ. Όπως στο ποδόσφαιρο υπήρχε ο Θωμάς Μαύρος, ο παίκτης-σημαία που έδινε πάντα το παρόν στα δύσκολα και συσπείρωνε χάρη στο άστρο του τους οπαδούς, ανάλογη εμβληματική φιγούρα αναδείχθηκε και στις τάξεις της Βασίλισσας. Ο Μηνάς Γκέκος.

ΑΕΚτζής και μπασκετόφιλος από κούνια

Ο Γκέκος γεννήθηκε στις 7 Νοεμβρίου 1959, στην ελληνική συνοικία Ταταύλα της Κωνσταντινούπολης. Μαθητής του Δημοτικού ακόμα, γράφτηκε στον ομώνυμο τοπικό αθλητικό σύλλογο, όπου ασχολήθηκε με μια πλειάδα αθλημάτων: στίβο, βόλεϊ, πινγκ-πονγκ. Τελικά αυτή που τον κέρδισε ήταν η πορτοκαλί μπάλα και στην ηλικία των 12 αποφάσισε να αφοσιωθεί πλήρως στο μπάσκετ. Δύο χρόνια αργότερα, η οικογένειά του μετακόμισε στο βόρειο κομμάτι της Βασιλεύουσας. Οι Τούρκοι φίλοι με τους οποίους συναναστρεφόταν ο Μηνάς στη νέα του γειτονιά, διέκριναν το ταλέντο του και τον παρότρυναν να υπογράψει δελτίο στην ITU, μια παραδοσιακή μπασκετική ομάδα της Πόλης. Η ανέλιξή του ήταν ραγδαία: το 1975, μόλις στα 16 του, αναδείχθηκε κορυφαίος νέος παίκτης της Τουρκίας.

Φανέλα με Δικέφαλο...

Μια από τις πρώτες και πιο δύσκολες αποφάσεις που καλούνται να λάβουν οι επίδοξοι ιδρυτές μιας ποδοσφαιρικής ομάδας είναι ποια χρώματα θα χρησιμοποιηθούν στη φανέλα της. Για τους ιδρυτές της ΑΕΚ, η επιλογή αυτή ήταν ίσως το ευκολότερο ζήτημα που έπρεπε να αντιμετωπίσουν. Ένας σύλλογος γέννημα-θρέμμα της Κωνσταντινούπολης δε θα μπορούσε παρά να «ντυθεί» με κίτρινο και με μαύρο. Χρώματα που παραπέμπουν άμεσα στη βυζαντινή παράδοση και την Ορθοδοξία, αλλά έχουν και περαιτέρω συμβολική αξία: το μαύρο αντιπροσωπεύει το πένθος για την απώλεια της πάτριας γης και το κίτρινο την αισιοδοξία για ένα νέο ξεκίνημα και ένα φωτεινό μέλλον.

Στα πρώτα χρόνια ζωής της ΑΕΚ, το μαύρο επικράτησε του κίτρινου ως βασικό χρώμα της φανέλας. Οι αναμνήσεις από τη Μικρασιατική Καταστροφή ήταν άλλωστε ακόμα νωπές. Η κατάσταση άλλαξε στα μέσα της δεκαετίας του ’30, όταν και χρησιμοποιήθηκαν φανέλες με κιτρινόμαυρες οριζόντιες ρίγες. Το 1939, το κίτρινο αναβαθμίζεται σε κύριο χρώμα της φανέλας, το μαύρο περιορίζεται στο σορτς και ο συνδυασμός θα καθιερωθεί στη συλλογική μνήμη ως η «κλασική» εμφάνιση του συλλόγου. Μέσα στις τρεις επόμενες δεκαετίες, διαφοροποίηση από το τετριμμένο σχέδιο θα πραγματοποιηθεί ελάχιστες φορές, κυρίως για χάρη κάθετης κιτρινόμαυρης ρίγας.

Θωμάς Μαύρος

28 Οκτωβρίου 1989. Η ΑΕΚ υποδέχεται στη Νέα Φιλαδέλφεια τον Πανιώνιο. Στο 27ο λεπτό της αναμέτρησης εκτυλίσσεται μια σκηνή εκπληκτική: η ομάδα της Νέας Σμύρνης σημειώνει γκολ και οι οπαδοί του Δικεφάλου σηκώνονται όρθιοι και επευφημούν τον σκόρερ. Ποιος είναι ο ποδοσφαιριστής αυτός, που είναι ικανός να προκαλέσει τέτοια αντίδραση; Ένα σύνθημα που εξαπλώνεται από άκρη σε άκρη στην ενωσίτικη κερκίδα, ξεδιαλύνει άμεσα την απορία: «Ποιος, ποιος, ποιος, ο Μαύρος, ο θεός!». Ο ανεπανάληπτος Θ(ε)ωμάς, το απόλυτο ίνδαλμα μιας ολόκληρης γενιάς ΑΕΚτζήδων, δε θα μπορούσε να λείπει από το Hall of Fame της μικρής αυτής κιτρινόμαυρης γωνιάς του διαδικτύου.

Από μικρός στα βαθιά

Ο Θωμάς Μαύρος γεννήθηκε στις 31 Μαΐου 1954 στην Καλλιθέα. Ο πατέρας του διέκρινε αμέσως την έμφυτη κλίση του στο ποδόσφαιρο και σε ηλικία 11 χρόνων, τον έγραψε στις ακαδημίες του Πανιωνίου. Η πρόοδός του στο σύλλογο της Νέας Σμύρνης ήταν ραγδαία. 15ετής βρέθηκε να προπονείται ήδη με την πρώτη ομάδα, ενώ στις 20 Σεπτεμβρίου 1970, στα 16 του, ο προπονητής του τότε, Τζο Μάλετ, του έδωσε την ευκαιρία να ντεμπουτάρει στην Α’ Εθνική. Έως το τέλος της σεζόν 1970-71 ο έφηβος στράικερ κατάφερε να κερδίσει μόνιμη θέση στη βασική ενδεκάδα, ενώ ένα χρόνο αργότερα πήρε το βάπτισμα του πυρός και με την Εθνική, σε φιλικό κόντρα στην Ολλανδία. Μέσα στην επόμενη τριετία, χάρη στα αθλητικά του προσόντα και την έφεσή του στο σκοράρισμα, καθιερώθηκε στις συνειδήσεις των φιλάθλων, ως ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα που είχε αναδείξει ποτέ το ελληνικό ποδόσφαιρο. Η μεταγραφή σε έναν από τους «μεγάλους» του πρωταθλήματος ήταν θέμα χρόνου.

AEK-Marseille, frères pour toujours

Μόδα των καιρών μας αποτελεί το φαινόμενο «αδελφοποίησης» οργανωμένων οπαδών ελληνικών ποδοσφαιρικών ομάδων, με οπαδούς κάποιας αντίστοιχης του εξωτερικού. Το κριτήριο για να συναφθεί μια τέτοια σχέση είναι συνήθως οι πολιτικές πεποιθήσεις των οπαδικών οργανώσεων των δύο συλλόγων ή το ίδιο χρώμα στη φανέλα. Συχνά τέτοιου είδους «αδελφοποιήσεις» αποδεικνύονται εύθραυστες και επιφανειακές και ατονούν με το πέρασμα του χρόνου. Κόντρα σε όλα τα παραπάνω έρχεται ένας δεσμός φιλίας που βασίστηκε καθαρά στον οπαδικό αλληλοσεβασμό και η γέννησή του χρονολογείται στο μακρινό 1989. Η φιλία Original 21-Commando Ultras 84. Η φιλία ΑΕΚ-Μαρσέιγ.