Η Ιστορία δεν γράφεται από τους
ισχυρούς ή τους νικητές, όπως θέλει ο ηλίθιος κλισέ αφορισμός, αλλά από όσους
...την γράφουν. Από όσους ασχολούνται, κοπιάζουν, καταπιάνονται με την συγγραφή
της. Από ποιους δεν γράφεται η Ιστορία; Σίγουρα από όσους απέχουν από την
συγγραφή της. Αν δεν νοιάζεσαι, αν καταφεύγεις στον ωχαδελφισμό και τα «δεν
βαριέσαι μωρέ», «ποιος ασχολείται μ' αυτά μωρέ μαλάκα», τότε η Ιστορία γράφεται
ερήμην σου και ενίοτε μάλιστα και εις βάρος σου. Μέρες -και εποχές- που είναι,
το βλέπουμε και στα εκτός του ΑΕΚοκεντρικού πεδίου του ιστολογίου τεκταινόμενα,
όπου πόλεμοι αλλάζουν έτος έναρξης, γενοκτονίες βαφτίζονται «κρίσεις»,
πραξικοπήματα «επαναστάσεις», απαγωγές «συλλήψεις». Άνευ γραπτού αντιλόγου,
έτσι θα καταγραφούν και στην μελλοντική συλλογική μνήμη. Εστιάζοντας στα ασήμαντα της
πραγματικής ζωής, με την συγγραφή της ελληνικής ποδοσφαιρικής Ιστορίας έχει
καταπιαστεί εσχάτως και επίμονα η κατεξοχήν συστημική ομάδα της χώρας, ο ΟΣΦΠ.
Θύμα της, μεταξύ άλλων, ο θεσμός του Σούπερ Καπ.
