Πρώτο σερβίς

Η αλήθεια είναι ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν έχουμε πετοσφαιρική παιδεία. Σίγουρα υπάρχει ένα ποσοστό που γνωρίζει εις βάθος τα του αθλήματος και ασχολείται σε καθημερινή βάση, οι περισσότεροι όμως, όταν παραδείγματος χάριν ακούνε για «σύστημα 5-1», ψάχνουν να βρουν πού πήγαν οι άλλοι τέσσερις. Ας το παραδεχτούμε, η πλατιά μάζα των Ενωσιτών  ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ταγμένη στο ποδόσφαιρο και δευτερευόντως στο μπάσκετ. Η κλίση αυτή δεν είναι ανεξήγητη. Η ΑΕΚ άλλωστε ιδρύθηκε το 1924 κυρίως ως ομάδα ποδοσφαίρου-μπάσκετ-στίβου. Η ιστορική διαδρομή του αντρικού τμήματος βόλεϊ ουσιαστικά ξεκίνησε το 1982 (για να αντιληφθεί κανείς τη διαφορά, την ίδια στιγμή ΠΑΟ και ΟΣΦΠ είχαν ήδη κατακτήσει 11 και 8 πρωταθλήματα αντιστοίχως), η δε γυναικεία ομάδα δημιουργήθηκε μόλις το 1995. Η σχέση λοιπόν του κιτρινόμαυρου λαού με το νεοϊδρυθέν τμήμα του συλλόγου, βασίστηκε όχι τόσο στο φίλαθλο αίσθημα, εν προκειμένω στην αγάπη για το άθλημα του βόλεϊ, όσο στην οπαδική κουλτούρα. Το προσωνύμιο που αποδώσαμε στην ομάδα βόλεϊ δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύγλωττο: «η ΑΕΚ της καρδιάς». Το τμήμα δηλαδή που το στηρίζεις όχι επειδή σου εγγυάται τίτλους και θέαμα, αλλά επειδή αγαπάς την ΑΕΚ και νιώθεις υπόχρεος να την ακολουθείς όπου και σε ό,τι συμμετέχει. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες που κυριαρχεί στους κόλπους των οπαδών μας το καταστροφικό ιδεολόγημα της αεκτζήδικης γνησιότητας, η καταφατική απάντηση στο ερώτημα «Έχεις πάει βόλεϊ;», αυτομάτως σε αναβαθμίζει στα υψηλότερα επίπεδα «ΑΕΚοσύνης». Ειδικά δε, αν έχεις παρευρεθεί σε ματς γυναικείας Α2, το «ΑΕΚόμετρο» τιλτάρει.

10 «σημαίες» αντιπάλων που ντύθηκαν στα κιτρινόμαυρα

Στην ποδοσφαιρική διάλεκτο, τον χαρακτηρισμό «σημαία» συνηθίζουμε να τον αποδίδουμε σε παίκτες που έχουν συνδυάσει το όνομά τους με την ιστορία μιας ομάδας, είτε εξαιτίας πολυετούς διαμονής τους σ’ αυτήν, είτε εξαιτίας της δημοφιλίας τους στις τάξεις των οπαδών της. Μετακίνηση τέτοιου είδους ποδοσφαιριστών σε σύλλογο που θεωρείται «εχθρός», προκαλεί πάντα αίσθηση και αποτελεί αγαπημένο θέμα συζήτησης, διαφωνιών και εντάσεων για τους απανταχού λάτρεις της στρογγυλής θεάς. Ας θυμηθούμε, με χρονολογική σειρά, 10 παίκτες που ταυτίστηκαν με αντιπάλους της ΑΕΚ και αργότερα φόρεσαν τη φανέλα της, άλλοι προσφέροντας, άλλοι περνώντας απαρατήρητοι και άλλοι κερδίζοντας μια θέση στο κιτρινόμαυρο Hall of Fame.

London AEK FC

Διαβάζοντας τη λέξη «London», σίγουρα το μυαλό ταξιδεύει αμέσως στην αγγλική πρωτεύουσα. Παρόλο που και εκεί η καρδιά της ΑΕΚ χτυπάει δυνατά, χάρη στα παιδιά του ιστορικού club της Original, η στήλη σήμερα είναι αφιερωμένη στους ΑΕΚτζήδες ενός άλλου Λονδίνου, στην απέναντι πλευρά του Ατλαντικού, στο Οντάριο του Καναδά.

Λονδίνο και Έλληνες στον Καναδά

Το καναδικό Λονδίνο βρίσκεται στο νοτιότερο άκρο της επαρχίας του Οντάριο, κοντά στα σύνορα με τις ΗΠΑ. Θεμελιώθηκε το 1826 και ο πληθυσμός του σήμερα ανέρχεται σε περίπου 370 χιλιάδες άτομα. Στην πόλη υπάρχει από το 1936 οργανωμένη ελληνική κοινότητα.

Η μετανάστευση Ελλήνων στον Καναδά χρονολογείται από τα τέλη του 19ου αιώνα, αλλά κορυφώθηκε μετά τον Εμφύλιο, στις δεκαετίες του ’50 και του ’60. Σήμερα στη βορειοαμερικανική χώρα ζούνε περίπου 215.000 άνθρωποι ελληνικής καταγωγής, εκ των οποίων οι μισοί είναι ελληνόφωνοι.

Γιώργος Αμερικάνος

Η 7η Οκτωβρίου 2013 θα μείνει στην Ιστορία ως μία μέρα πένθους για την οικογένεια της ΑΕΚ. Ο ηγέτης της Βασίλισσας τη δεκαετία του ’60 και πρωταγωνιστής στην κατάκτηση του Κυπέλλου Κυπελλούχων 1968, Γιώργος Αμερικάνος, έχασε την τρίχρονη μάχη που έδινε για τη ζωή του, μετά από διπλό εγκεφαλικό επεισόδιο που είχε υποστεί. Ένα αφιέρωμα στον μπασκετικό του βίο και τα κατορθώματά του είναι ο ελάχιστος φόρος τιμής που μπορεί να αποτίσει το One love AEK στη μνήμη του κορυφαίου άσου.

Από τη Νίκαια, μέσω των γραφείων του ΠΑΟ, στην ΑΕΚ

Γιος προσφύγων από τη Μικρά Ασία, ο Γιώργος Αμερικάνος γεννήθηκε στη Νίκαια, στις 21 Δεκεμβρίου 1942. Από πολύ μικρός έδειξε την κλίση του στον αθλητισμό και ειδικά στο μπάσκετ και έτσι το 1955 υπέγραψε δελτίο στην τοπική ΧΑΝ. Στο σύλλογο της Νίκαιας με την μακρά μπασκετική παράδοση, το σπάνιο ταλέντο του δεν άργησε να αναδειχθεί. Το 1959, θεωρούμενος ως ο καλύτερος ανερχόμενος παίκτης στη χώρα, αποτέλεσε το μήλον της έριδος ανάμεσα στους μεγάλους του ελληνικού αθλητισμού. Αν και βρέθηκε μια ανάσα από το να υπογράψει στον Παναθηναϊκό, ο 17χρονος Αμερικάνος διάλεξε τελικά την ΑΕΚ. Ο μύθος θέλει τον τότε παίκτη του Δικεφάλου, Νίκο Τερκεσίδη, να παίζει τον καθοριστικό ρόλο για την πραγματοποίηση της μεγάλης μεταγραφής: η πρόταση του ΠΑΟ οικονομικά ήταν η πιο δελεαστική και ο Αμερικάνος προσήλθε στα γραφεία του Τριφυλλιού, έτοιμος να υπογράψει συμβόλαιο στους πράσινους. Εκεί έσπευσε να τον συναντήσει ο Τερκεσίδης, τον προέτρεψε να φύγει, προφασιζόμενος ότι θέλει να πάει τουαλέτα και τον έπεισε να συνεχίσει στην Ένωση, την ομάδα που υποστήριζε λόγω καταγωγής η οικογένειά του.

Εντός, εκτός και επί τα αυτά

Αυτό που κανένας δεν θα μπορούσε να φανταστεί μέχρι πέρσι, η ΑΕΚ να δίνει αγώνες στα πλαίσια της Γ’ Εθνικής Κατηγορίας, είναι πλέον και επίσημα γεγονός. Μετά από δύο παιχνίδια, ένα εκτός έδρας και ένα στο Ολυμπιακό Στάδιο, νομίζω πως έχουμε ένα πρώτο ικανοποιητικό δείγμα για να εξάγουμε κάποια ποδοσφαιρικά συμπεράσματα. Παράλληλα η επικαιρότητα τρέχει, με το γηπεδικό να βρίσκεται όπως πάντα στις επάλξεις (αυτή τη φορά ίσως και κάτι παραπάνω από μεταφορικά!).