Menu

ΔΕΝ ΞΕΧΝΩ

Ποδόσφαιρο: Ψωμιάδης, Γρανίτσας, Παππάς, Νοτιάς, Θανόπουλος, Αδαμίδης, Κασνακίδης, Δημητρέλος, Ορίτζιναλ, ΑΡΔ
Μπάσκετ: Φιλίππου, Γρανίτσας, Δρόσος, Καραμανλής, Ορίτζιναλ

Να το πάρει ο Γουαδαλκιβίρ;


Δύο βδομάδες έχουν ήδη περάσει από την απομάκρυνση του Μανόλο Χιμένεθ από την ΑΕΚ και ένα κομμάτι του ενωσίτικου λαού συνεχίζει να θρηνεί για την «απώλεια», να εκτοξεύει κατάρες εναντίον προσώπων που υποτίθεται «ροκάνιζαν» την καρέκλα του προπονητή και να πλάθει την αγιογραφία του Σεβιγιάνου. Στις τάξεις της σκεπτόμενης πλειοψηφίας των Ενωσιτών δημιουργείται λοιπόν εύλογα το ερώτημα: πώς είναι δυνατόν ένας προπονητής, που υπηρέτησε το σύλλογο για κάτι λιγότερο από ένα χρόνο και απέτυχε παταγωδώς, να εξυψώνεται σε τέτοιο βαθμό και να ηρωοποιείται;

Ανοίγω εδώ μια παρένθεση για να τεκμηριώσω το χαρακτηρισμό του «αποτυχημένου». Ο κ. Χιμένεθ προσελήφθη από την ΑΕΚ ως ο άνθρωπος που σε μια δύσκολη χρονική περίοδο, περίοδο οικονομικής δυσπραγίας και αγωνιστικής κάμψης, θα έκανε τη διαφορά. Με τις ανώτερου επιπέδου προπονητικές του γνώσεις, τις οποίες ανέπτυξε σε ένα προηγμένο πρωτάθλημα, το ισπανικό. Με την εμπειρία του, την οποία αποκόμισε όντας προπονητής μιας ανταγωνιστικής ομάδας, της Σεβίλλης. Με την ικανότητά του να αναδεικνύει ταλέντα και να βελτιώνει τους νέους παίκτες, όπως φημιζόταν κατά την παρουσία του στις Ακαδημίες της Σεβίλλης. Με τις γνωριμίες του, χάρη στις οποίες θα μπορούσε να φέρει στο σύλλογο παίκτες υψηλού επιπέδου για να διευκολύνουν την ομάδα να εκπληρώσει τους στόχους της. Αυτός ήταν και ο λόγος που αποτελούσε, βάσει συμβολαίου, το πιο ακριβοπληρωμένο πρόσωπο στο μισθολόγιο της ΠΑΕ.

Δυστυχώς ο κ. Χιμένεθ με τα πεπραγμένα του διέψευσε τις προσδοκίες. Στον ένα χρόνο παρουσίας του στο τιμόνι της ΑΕΚ δεν ανέδειξε ούτε ένα ταλέντο. Δεν κατόρθωσε να βελτιώσει τις αδυναμίες των παικτών που είχαμε διαπιστώσει προηγουμένως και εξακολουθούμε να παρατηρούμε. Οι τρεις στις τέσσερις εισηγήσεις του για μεταγραφική ενίσχυση, Μπαχά, Κάρλος, Κάλα (ο Μίτσελ είναι ο 4ος), αποδείχτηκαν πολύ «λίγοι» για τη φανέλα της ΑΕΚ. Όσο για τις ικανότητές του στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι;  Ο Σεβιγιάνος αδυνατούσε να διαχειριστεί ένα παιχνίδι που «στράβωνε». Ένα παιχνίδι που η ΑΕΚ δεχόταν νωρίς το γκολ ή έμενε με παίκτη λιγότερο. Τα παραδείγματα πολλά: η ήττα από τη Στουρμ, η 3άρα από τη Ζενίτ μετά το χαμένο πέναλτι του Μπλάνκο, η ντροπιαστική 4άρα από την ομάδα του Μπέου, τα 3 γκολ στην Τούμπα από το πρώτο ημίχρονο. Το αποκορύφωμα ήταν η 6άρα στο Καραϊσκάκη. Δεκτό και κατανοητό να βρεθείς με εις βάρος σου σκορ 3-0 στο ημίχρονο. Συμβαίνουν αυτά στο ποδόσφαιρο. Αντί όμως να συμμαζέψεις την τραγική κατάσταση στην άμυνα κλείνοντας τις τρύπες και τα κενά και να επιδιώξεις να μειώσεις με κάποιο έξυπνο τρόπο το σκορ (το παιχνίδι άλλωστε ήταν βαθμολογικά αδιάφορο), προτιμάς να παίξεις χωρίς συγκεκριμένο πλάνο φουλ επίθεση λες και θα γίνει ως δια μαγείας το 3-0 3-4!!! Και οι τυφλοί έβλεπαν την συντριβή να έρχεται, ο κ. Χιμένεθ όμως όχι. Σε όλα αυτά θα πρέπει επίσης να προσθέσουμε τις διάφορες εμμονές (π.χ. παραγκωνισμό Λεονάρντο) και τον άκρατο λαϊκισμό στις δηλώσεις και τις συνεντεύξεις τύπου που προξένησε αλγεινή εντύπωση ακόμα και στο λιγότερο αντικειμενικά σκεπτόμενο οπαδό. Ακόμα και η κατάκτηση του Κυπέλλου πιστώνεται περισσότερο στην προσωπικότητα και τις αναλαμπές ορισμένων παικτών (Λύμπε, Δέλλας, Σκόκο) και στη Θεά Τύχη, που επιτέλους, μετά από χρόνια, χαμογέλασε για μια φορά και στην ΑΕΚ (στο γκολ του Μίτσελ).

Στο σημείο αυτό πολλοί θα εγείρουν ενστάσεις: «Μα δεν τον ευνόησαν οι συνθήκες», «Από πότε έχει η ΑΕΚ σοβαρό τμήμα σκάουτινγκ ή Ακαδημίες;», «Το ρόστερ αποδυναμώθηκε». Ο κ. Χιμένεθ δεν αρνήθηκε ποτέ τον χαρακτηρισμό του ανθρώπου που θα «έκανε τη διαφορά». Aντιθέτως, τον αποδέχτηκε συνειδητά και έμπρακτα. Ήταν γνώστης, κατά δική του ομολογία, όλων των προβλημάτων που αντιμετώπιζε η ΠΑΕ και δεν έθεσε ποτέ θέμα παραίτησης μπροστά στα όποια εμπόδια. Δέχτηκε τη μείωση του μπάτζετ, έδωσε το «πράσινο φως» σε αποδεσμεύσεις ή πωλήσεις παικτών (Τζιμπούρ, Σκόκο, Μπλάνκο, Ντιόπ), έδωσε τη συγκατάθεσή του χωρίς παράπονα στις εισηγήσεις Γκρέταρσον. Μπήκε μπροστάρης, στηρίχθηκε στις δυνάμεις του, έπαιξε κι έχασε. Αποτελώντας, λοιπόν, πλέον μια περιττή πολυτέλεια, ορθώς -και αρκετά αργά μάλιστα- πάρθηκε η απόφαση να χωρίσουν οι δρόμοι μας.

Και επανέρχομαι εδώ στο ερώτημα: πώς κατόρθωσε να προκύψει ακόμα και στην περίπτωση αυτού του ανθρώπου, φαινόμενο προσωπολατρίας στους κόλπους των οπαδών; Να το πάρει το ποτάμι (εν προκειμένω ο Γουαδαλκιβίρ, ο ποταμός που διασχίζει τη Σεβίλλη); Η απάντηση στο γρίφο ακούει στο όνομα Ντούσαν Μπάγεβιτς. Ναι, πολλοί θα το βρουν αστείο, άλλοι συνωμοσιολογικό σενάριο, όμως ο τέως «πρίγκιπας του Νερέτβα» και νυν «βάτραχος», φέρει την ευθύνη και εδώ!

Για το κομμάτι αυτό του λαού της ΑΕΚ που αυτοπροσδιορίζεται στα φόρουμ και στα ραδιόφωνα ως «Original» (αν και κανείς δεν είναι σίγουρος αν όντως ανήκουν στην Original τα πρόσωπα αυτά και κατά πόσο την εκπροσωπούν) και έχει αφιερωθεί ψυχή τε και σώματι σε τζιχάντ ενάντια στον Σερβοέλληνα, ο Μανόλο Χιμένεθ αποτέλεσε τον «Αντι-Μπάγεβιτς», τον «Αντί-Βάτραχο», τον «Βατραχοκτόνο». Ήταν ο άνθρωπος που κατάφερε να φέρει τίτλο στην ΑΕΚ μετά από 9 χρόνια, διαδεχόμενος τον «Ακατανόμαστο», ο οποίος ακριβώς πριν είχε αποτύχει! Για τον Μπάγεβιτς ήταν ό,τι η αγιαστούρα για τον Δράκουλα, ό,τι ο Σκιπίωνας για τον Αννίβα: ήταν η νέμεσή του. Με τη δική τους λογική λοιπόν, ο άνθρωπος αυτός κατάφερε επιτέλους να ξορκίσει το φάντασμα του «πολυνίκη», κατέρριψε το μύθο του «ασυναγώνιστου», «κορυφαίου» προπονητή και επιβεβαίωσε την άποψή τους, την οποία εξέφραζαν τα προηγούμενα δύο χρόνια, ότι ο Μπάγεβιτς, πέρα από «προδότης» φυσικά, ήταν προπονητικά «τελειωμένος».

Το κομμάτι αυτό του λαού της ΑΕΚ με τον τρόπο σκέψης του αυτή η στιγμή, πράττει θανάσιμο σφάλμα, που μπορεί να οδηγήσει ξανά σε νέο εμφύλιο. Επαναλαμβάνω ότι δεν μπορεί να πει κανείς με βεβαιότητα αν τα άτομα αυτά ανήκουν πραγματικά στην Original (η ...ορίτζιναλ «Original» άλλωστε έχει δημιουργηθεί για να υπηρετεί το μεγαλείο της Κιτρινόμαυρης Θεάς, και μόνον αυτό). Κατά τη διάρκεια της πρώτης θητείας του Μπάγεβιτς πέσανε στην παγίδα της προσωπολατρίας και τον εξυψώσανε πάνω από την ίδια την ΑΕΚ, με αποτέλεσμα τον βαθύ πόνο και την πίκρα του καλοκαιριού του 1996. Δεκτό, όλοι κάνουμε λάθη. Πρέπει όμως να μαθαίνουμε από αυτά. Και το λάθος δεν έγινε μάθημα, αφού το 2002-04 και το 2008-10 τη θέση της λατρείας του Μπάγεβιτς πάνω από την λατρεία για την ΑΕΚ, πήρε αυτήν την φορά το μίσος κατά του Μπάγεβιτς. Και τώρα τη θέση του μίσους για τον Μπάγεβιτς αντικαθιστά η λατρεία για τον «Αντί-Μπάγεβιτς», τον Χιμένεθ δηλαδή!!! Και η ΑΕΚ σταθερά σε δεύτερο πλάνο...

Δεν υπάρχουν σχόλια :

Δημοσίευση σχολίου

Οι 10 δημοφιλέστερες αναρτήσεις της εβδομάδας