Βόλεϊ και Χάντμπολ στην εποχή της «Αναγέννησης»

«Δεν θα μιλήσω για γήπεδα, εξυγίανση και τα λοιπά σήμερα. Είναι δεδομένα. Η ΑΕΚ θα ξαναγίνει αυτοκρατόρισσα σε όλα τα αθλήματα, μαζί με τον κ. Μελισσανίδη. Δεν θα γίνει αύριο αυτό. Αλλά θα γίνει. Σας ορκίζομαι ότι όσο αναπνέω και είναι αυτοί οι άνθρωποι δίπλα μας θα υπάρξει αναγέννηση.»

–Κώστας Κοτσάτος, πρώην -πλέον- πρόεδρος της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ, στις εκλογές της 9ης Ιουνίου 2013

Κορυφαία «ονόματα» του ελληνικού βόλεϊ που πέρασαν από την ΑΕΚ

Η «ΑΕΚ της καρδιάς», η ομάδα βόλεϊ του συλλόγου μας, ξεκίνησε ουσιαστικά την ιστορική της διαδρομή μόλις το 1982. Τα περισσότερα από αυτά τα 30 χρόνια που μεσολάβησαν έως σήμερα, τα πέρασε σε μικρότερες κατηγορίες και όχι στην Α1. Δεν κατόρθωσε επομένως να προσελκύσει κορυφαίους πετοσφαιριστές και να τους κρατήσει για πολλά χρόνια στο δυναμικό της, ώστε να φτάσουν στο σημείο να θεωρούνται «δικοί της θρύλοι». Να συμβεί δηλαδή κάτι ανάλογο με το ποδόσφαιρο (Νεστορίδης, Παπαϊωάννου, Μαύρος, Ντέμης κ.α.) ή το μπάσκετ (Αμερικάνος, Γκέκος, Χατζής κ.α.). Το ίδιο ισχύει και για το ιδρυθέν ακόμα αργότερα (1995) γυναικείο τμήμα. Παρόλα αυτά υπήρξαν κάποια κορυφαία «ονόματα» του χώρου που, έστω για μικρό χρονικό διάστημα, ντύθηκαν στα κιτρινόμαυρα, κερδίζοντας μια μικρή θέση και στην ένδοξη Ιστορία της ΑΕΚ.

Πρώτο σερβίς

Η αλήθεια είναι ότι οι οπαδοί της ΑΕΚ δεν έχουμε πετοσφαιρική παιδεία. Σίγουρα υπάρχει ένα ποσοστό που γνωρίζει εις βάθος τα του αθλήματος και ασχολείται σε καθημερινή βάση, οι περισσότεροι όμως, όταν παραδείγματος χάριν ακούνε για «σύστημα 5-1», ψάχνουν να βρουν πού πήγαν οι άλλοι τέσσερις. Ας το παραδεχτούμε, η πλατιά μάζα των Ενωσιτών  ήταν, είναι και θα είναι για πάντα ταγμένη στο ποδόσφαιρο και δευτερευόντως στο μπάσκετ. Η κλίση αυτή δεν είναι ανεξήγητη. Η ΑΕΚ άλλωστε ιδρύθηκε το 1924 κυρίως ως ομάδα ποδοσφαίρου-μπάσκετ-στίβου. Η ιστορική διαδρομή του αντρικού τμήματος βόλεϊ ουσιαστικά ξεκίνησε το 1982 (για να αντιληφθεί κανείς τη διαφορά, την ίδια στιγμή ΠΑΟ και ΟΣΦΠ είχαν ήδη κατακτήσει 11 και 8 πρωταθλήματα αντιστοίχως), η δε γυναικεία ομάδα δημιουργήθηκε μόλις το 1995. Η σχέση λοιπόν του κιτρινόμαυρου λαού με το νεοϊδρυθέν τμήμα του συλλόγου, βασίστηκε όχι τόσο στο φίλαθλο αίσθημα, εν προκειμένω στην αγάπη για το άθλημα του βόλεϊ, όσο στην οπαδική κουλτούρα. Το προσωνύμιο που αποδώσαμε στην ομάδα βόλεϊ δεν θα μπορούσε να είναι πιο εύγλωττο: «η ΑΕΚ της καρδιάς». Το τμήμα δηλαδή που το στηρίζεις όχι επειδή σου εγγυάται τίτλους και θέαμα, αλλά επειδή αγαπάς την ΑΕΚ και νιώθεις υπόχρεος να την ακολουθείς όπου και σε ό,τι συμμετέχει. Τις τελευταίες δύο δεκαετίες που κυριαρχεί στους κόλπους των οπαδών μας το καταστροφικό ιδεολόγημα της αεκτζήδικης γνησιότητας, η καταφατική απάντηση στο ερώτημα «Έχεις πάει βόλεϊ;», αυτομάτως σε αναβαθμίζει στα υψηλότερα επίπεδα «ΑΕΚοσύνης». Ειδικά δε, αν έχεις παρευρεθεί σε ματς γυναικείας Α2, το «ΑΕΚόμετρο» τιλτάρει.

Εδώ στου δρόμου τα μισά...

Το ημερολόγιο δείχνει 1 Ιανουαρίου και ως είθισται, κάθε χρόνο τέτοια μέρα, στις περισσότερες ΑΕΚτζήδικες ιστοσελίδες, τα αφιερώματα για τη χρονιά που πέρασε έχουν την τιμητική τους. Θεωρώ περιττό να προσθέσω στις ήδη υπάρχουσες ανασκοπήσεις, άλλη μια ανιαρή γραμμική παρουσίαση των γεγονότων του 2012, που σημάδεψαν την κιτρινόμαυρη καθημερινότητα. Αντ’ αυτού, στις γραμμές που ακολουθούν, θα παραθέσω μερικές σκόρπιες σκέψεις και εκτιμήσεις για την αγωνιστική σεζόν που βρίσκεται στο μέσον της.

«Από Διός άρξασθαι» συνήθιζαν να λένε οι αρχαίοι Έλληνες, εννοώντας ότι πάντα πρέπει να ξεκινάμε από τα πιο σημαντικά. Γι’ αυτό λοιπόν ας ξεκινήσουμε με το ποδοσφαιρικό τμήμα της ομάδας μας, που αναμφισβήτητα αποτελεί τη μεγαλύτερη αγάπη και συνάμα τον μεγαλύτερο καημό του ΑΕΚτζή.