Προετοιμασίας το ανάγνωσμα

Ιούλιος. Εποχή αφόρητης ζέστης και καταφυγής στην πλησιέστερη παραλία. Με ποδοσφαιρικούς όρους μιλώντας, εποχή που η ομάδα μας πραγματοποιεί το βασικό στάδιο της προετοιμασίας της. Η πληροφόρηση των οπαδών από τους αθλητικούς ρεπόρτερ για το συγκεκριμένο χρονικό σημείο της ποδοσφαιρικής σαιζόν συνοδεύεται από κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά. Κάποιες μικρές εκνευριστικές λεπτομέρειες που αποτελούν όμως πλέον οργανικό κομμάτι της ποδοσφαιρικής κουλτούρας. Αυτές θα εξετάσουμε στο παρόν αφιέρωμα.

Κιτρινόμαυροι Πίου

«Ψιτ, αγαπούλα! Γουστάρεις να βγάλεις χαρτζιλίκι; Έμπα!». Πασίγνωστη έχει γίνει πλέον η διαφήμιση με τον «Πρόεδρο» και τον «Πίου», το νέο μεταγραφικό απόκτημα που έρχεται από τη …Φανάρ Μπαχτσέ για να «καθαρίσει»!

Το στοιχείο που έχει κάνει τόσο δημοφιλή την εν λόγω διαφήμιση, είναι το ότι αντλεί έμπνευση από πραγματικές ιστορίες μεταγραφικής τρέλας, που διαδραματίστηκαν κατά καιρούς στους κόλπους του πολύπαθου ελληνικού ποδοσφαίρου. Σε τέτοιες ιστορίες, ως γνήσια ελληνική ομάδα που σέβεται τον εαυτό της, δε θα μπορούσε να μη συμμετέχει και η ΑΕΚ. Ακολουθεί αφιέρωμα σε μερικούς από τους «συναδέλφους» του Πίου, που παρά το αμφίβολο ποδοσφαιρικό τους παρελθόν, ήρθαν στην Ελλάδα, βαφτίστηκαν «λαβράκια» και φόρεσαν την κιτρινόμαυρη φανέλα με κωμικοτραγικά αποτελέσματα.

Το παλιό μου παλτό το χαρίζω σε σένα...

«Άμπαλος», «Μυρωδιάς», «Ξυλοκόπος», «Κατσαπλιάς», «Παλτό». Έννοιες περίεργες για κάποιους, απόλυτα κατανοητές και απενοχοποιημένες όμως για τους μυημένους της ποδοσφαιρικής κουλτούρας. Πόσες και πόσες φορές δεν τις έχουμε χρησιμοποιήσει για να «στολίσουμε» παίκτες περιορισμένων ικανοτήτων ή μηδενικής προσφοράς; Ειδικά τα τελευταία 15 χρόνια με τη γενικότερη πτώση της ποιότητας του ελληνικού ποδοσφαίρου και τα οικονομικά προβλήματα της ομάδας (συνθήκες ιδιαίτερα ευνοϊκές για να «φορεθεί» ένα «παλτό»), εμείς οι ΑΕΚτζήδες έχουμε αποκτήσει Master στην επιστήμη της «παλτολογίας». Το One love AEK θα προσπαθήσει να διασκεδάσει την ανεξάντλητη αυτή πηγή εκνευρισμού με ένα χιουμοριστικό αφιέρωμα στην κορυφαία 11άδα παλτών που έχει περάσει από την γκαρνταρόμπα της Ένωσης, από το 2000 μέχρι και το 2011 (το φετινό ρόστερ με εξαίρεση 2-3 παίκτες άνετα διεκδικούσε τις 11 θέσεις, αλλά από σεβασμό προς την όποια αγωνιστική προσπάθεια που βρίσκεται σε εξέλιξη, εξαιρείται).

*Σημ.: Η λίστα έχει καταρτιστεί με κριτήριο την υποκειμενική αντίληψη του γράφοντος για το μέγεθος της «παλτοσύνης» (ας μου επιτραπούν οι καταχρηστικοί εκτρωματικοί όροι): όσο μεγαλύτερη η ένδειξη στο «αμπαλόμετρο», τόσο υψηλότερη η θέση στη λίστα. Ξεκινάει η αντίστροφη μέτρηση. Κλείστε τα καλοριφέρ, γιατί δε θα τα χρειαστείτε!

Ένα ζεϊμπέκικο βαρύ...

Συχνά αναρωτιόμαστε για ποιο λόγο το ποδόσφαιρο θεωρείται ο βασιλιάς των σπορ. Πιστεύω πως η απάντηση βρίσκεται στην ποικιλία συναισθημάτων που κατορθώνει να προκαλεί. Η αγωνία ενόψει μιας εκτέλεσης πέναλτι, το δέος μπροστά στην επινόηση μιας ντρίμπλας, η συγκίνηση στο γκολ, ο εκνευρισμός για ένα χαμένο τετ-α-τετ. Αλλά και το γέλιο. Ναι, υπάρχει και αυτή, η αστεία πλευρά του ποδοσφαίρου. Πόσες φορές δεν έχουμε γελάσει με κάποια στραβοκλωτσιά που καταλήγει στην κερκίδα, ένα αποτυχημένο τάκλιν, ένα αυτογκόλ; Σίγουρα πολλές, ακόμα και όταν ο αυτουργός της γκάφας τυχαίνει να είναι παίκτης της ομάδας μας. Το χιούμορ και ο αυτοσαρκασμός άλλωστε ανέκαθεν διέκρινε εμάς τους ΑΕΚτζήδες από τους υπόλοιπους οπαδούς-φυτά. Συν τοις άλλοις, η διακωμώδηση επώδυνων καταστάσεων (αφού η λογική συνέπεια μιας γκάφας είναι συνήθως το γκολ του αντιπάλου) είναι και ένας εξαιρετικός τρόπος «ατσαλώματος» του οπαδού μπροστά στο φάσμα της απογοήτευσης και της μιζέριας.

Η παρούσα ανάρτηση αφιερώνεται στις «ζεμπεκιές». Χορός βαρύς το ζεϊμπέκικο. Μέσο εξωτερίκευσης συναισθημάτων, δείγμα λεβεντιάς και εσχάτως (νεοελληνικά φαινόμενα παρακμής) επίδειξη ψευτομαγκιάς. Όλα αυτά όμως εκτός γηπέδου. Εντός των τεσσάρων γραμμών οι «ζεμπεκιές» ενδείκνυνται μόνο για γέλιο.