One love AEK reloaded

Υπάρχουν σαιζόν που κυλούν χωρίς να συμβαίνει απολύτως τίποτα και υπάρχουν αγώνες στους οποίους συμβαίνουν ολόκληρες σαιζόν, θα μπορούσαμε να πούμε παραφράζοντας το γνωστό τσιτάτο του Βλαδίμηρου για όσα έγιναν την άνοιξη του 2018 και τις παρακαταθήκες που άφησαν για το άμεσο κιτρινόμαυρο μέλλον. Ατυχώς πάνω σε μια από τις πιο "πυκνές" ιστορικά χρονικές περιόδους που υπό άλλες συνθήκες το blog θα έσφυζε από άρθρα, αφιερώματα και αριθμολαγνεία, το πληκτρολόγιο του γράφοντα σίγησε, αφού έπρεπε να ηχήσει το G3 του. Και όταν προσπαθείς επί εννιά μήνες να συμβιβάσεις τον ήχο αυτόν με τον κοινωνικό και επαγγελματικό βίο που ταχύτητα δεν κόβει, ειδικά αν το επάγγελμά σου είναι η υπηρεσία της τυφλής κυρίας με το σπαθί και την ζυγαριά, αυτός που την πληρώνει στο τέλος είναι ο ελεύθερος χρόνος. Η δύσκολη αυτή συμβίωση αποτελεί πια παρελθόν και το 2019 το blog υπόσχεται να ξαναβρεί ρυθμό. Ευτυχισμένη η νέα χρονιά, με υγεία και αγάπη και την ομάδα μας να στέκεται αντάξια της Ιστορίας της.

Οι πιο άδικοι ευρωπαϊκοί αποκλεισμοί στη σύγχρονη ιστορία της ΑΕΚ

Κάθε ποδοσφαιρόφιλος που σέβεται τον εαυτό του αναγνωρίζει ότι το άθλημα που αγαπάει δεν είναι και το πιο δίκαιο, υπό την έννοια ότι δεν επιβραβεύεται πάντα η ομάδα που βγάζει καλύτερη, ποιοτικότερη εικόνα στο γήπεδο. Η ομάδα που πασάρει καλύτερα, επιτίθεται θεαματικότερα, αμύνεται ορθολογικότερα. Μια λάθος στιγμή, κάποιες λάθος αποφάσεις, ένα κακό τεραίν, μικρές λεπτομέρειες αρκούν για να τις εκμεταλλευτεί ο αντίπαλος και να επικρατήσει εκείνος. Γι’ αυτό το λόγο βέβαια πρόκειται και για το συναρπαστικότερο, ομορφότερο και γνησιότερα λαϊκό άθλημα. Ένα άθλημα όπου οι πάντες μπορούν να νικήσουν με κάθε πιθανό και απίθανο τρόπο. Ως ΑΕΚτζήδες έχουμε νιώσει πολλές φορές το πικρό αίσθημα της ποδοσφαιρικής αδικίας. Ειδικά την τελευταία 20ετία έχουμε βιώσει μερικούς ιδιαίτερα οδυνηρούς, εντελώς άδοξους αποκλεισμούς.

Στο μέσον μιας φυσιολογικής σαιζόν

Δέκα χρόνια έχουν περάσει από την τελευταία αγωνιστική σαιζόν που οι χειμερινές διακοπές και η αλλαγή ημερολογιακού έτους βρήκαν την ΑΕΚ στο κυνήγι τόσο των εγχώριων τίτλων, όσο και της ευρωπαϊκής διάκρισης. Ήταν η σημαδιακή σαιζόν 2007-2008, όταν η Ένωση του Ντέμη, του Φερέρ, του Ριβάλντο, του Λύμπε, του Δέλλα, του Ζήκου, του Παπασταθόπουλου, του Μπλάνκο και του Σέζαρ οδηγούσε την κούρσα του πρωταθλήματος, ενώ είχε προκριθεί ήδη στους «16» του κυπέλλου Ελλάδας και τους «32» του Κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Σε ολόκληρη την επόμενη δεκαετία στο ίδιο χρονικό σημείο οι όποιες ευρωπαϊκές υποχρεώσεις της Ένωσης είχαν ήδη ολοκληρωθεί, η διαφορά από την κορυφή του βαθμολογικού πίνακα ήταν συνήθως διψήφια με τον τίτλο να έχει «πετάξει», ενώ δύο φορές, τον Δεκέμβρη του 2013 και τον Δεκέμβρη του 2014, ο σύλλογος βρισκόταν εκτός Α’ Εθνικής... Μόνες αναλαμπές σ’ αυτό το μακρύ διάστημα οι κυπελλικές πορείες του 2008-09, του 2010-11, του 2015-16 και του 2016-17. Επιτέλους φέτος, ο Δικέφαλος φαίνεται να διανύει μια σαιζόν από τα παλιά.

Πόσο καλά γνωρίζεις την ιστορία των αναμετρήσεων ΑΕΚ-ΠΑΟΚ; (Quiz)

Τι ισχύει όταν ο ΠΑΟΚ κατηφορίζει για να αντιμετωπίσει την Ένωση;

Κώστας Νικολαΐδης

Φανταστείτε έναν επιθετικό που συγκαταλέγεται στο τοπ-10 των κορυφαίων σκόρερ όλων των εποχών στην ιστορία μιας ομάδας. Που με τα γκολ του έχει πρωταγωνιστήσει για λογαριασμό της σε κατακτήσεις πρωταθλημάτων, ευρωπαϊκές επιτυχίες και θριάμβους σε αγώνες ντέρμπι. Που το όνομά του φιγουράρει ακόμα στη λίστα με τα ρεκόρ του οικείου πρωταθλήματος. Ένας τέτοιος παίκτης θα ήταν άδικο να μην απολαμβάνει αναγνωρισιμότητας και σεβασμού από τις νέες γενιές οπαδών της ομάδας αυτής. Με γνώμονα λοιπόν την ανάδειξη της κιτρινόμαυρης ιστορίας και των ανθρώπων που την έγραψαν στα μάτια των νεαρών Ενωσιτών, η παρούσα ανάρτηση της στήλης «Hall of Fame» του One love AEK είναι αφιερωμένη σε έναν από τους λιγότερο προβεβλημένους στα ΜΜΕ θρύλους του Δικεφάλου, τον Κώστα Νικολαΐδη.