Βασίλισσα και μπασκετικές «σημαίες» που άλλαξαν ιστό

Όπως θα θυμάστε οι παλιοί αναγνώστες του blog, σε προηγούμενα αφιερώματα της στήλης είχαμε εξετάσει περιπτώσεις ποδοσφαιριστών-«σημαιών» αντίπαλων ομάδων που φόρεσαν σε κάποια φάση της καριέρας τους τα κιτρινόμαυρα, αλλά και το αντίστροφο, περιπτώσεις παικτών-ινδαλμάτων των Ενωσιτών που μεταγράφηκαν στους πολεμίους μας. Σήμερα θα επιχειρήσουμε κάτι αντίστοιχο και για το μπάσκετ. Θα θυμηθούμε καλαθοσφαιριστές που είτε έκαναν μεγάλη καριέρα στους άμεσους ανταγωνιστές μας και εν συνεχεία έπαιξαν και για λογαριασμό μας, είτε συνδέθηκαν αρχικά με τη Βασίλισσα και αργότερα βρέθηκαν σε κάποιον από τους 4 παραδοσιακούς μπασκετικούς μας αντιπάλους, τους Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό, Άρη και ΠΑΟΚ.

Βόλεϊ και Χάντμπολ στην εποχή της «Αναγέννησης»

«Δεν θα μιλήσω για γήπεδα, εξυγίανση και τα λοιπά σήμερα. Είναι δεδομένα. Η ΑΕΚ θα ξαναγίνει αυτοκρατόρισσα σε όλα τα αθλήματα, μαζί με τον κ. Μελισσανίδη. Δεν θα γίνει αύριο αυτό. Αλλά θα γίνει. Σας ορκίζομαι ότι όσο αναπνέω και είναι αυτοί οι άνθρωποι δίπλα μας θα υπάρξει αναγέννηση.»

–Κώστας Κοτσάτος, πρώην -πλέον- πρόεδρος της Ερασιτεχνικής ΑΕΚ, στις εκλογές της 9ης Ιουνίου 2013

Δεύτερα (καλοκουρδισμένα) βιολιά

Δεν θεωρούνταν τα «πρώτα ονόματα» στην επίθεση της ΑΕΚ. Αποτελούσαν τις δευτερότριτες ή ακόμα και τριτοτέταρτες επιλογές των προπονητών τους για τη στελέχωση της κιτρινόμαυρης γραμμής κρούσης. Εντούτοις υπήρξαν αξιοπρεπέστατοι. Αποδείχτηκαν ικανοί στο να δίνουν λύσεις και να προσθέτουν επιλογές στο σκοράρισμα και συμμετείχαν ενεργά σε αρκετές από τις μεγάλες στιγμές της ομάδας. Αν έπρεπε να επιλέξουμε ένα μόνο λήμμα από το μέγα λεξικό της ποδοσφαιρικής αργκό για να τους περιγράψουμε συνοπτικά, αυτό θα ήταν το «τίμιοι». Ό,τι μπορούσαν, το έδωσαν. Πρόκειται για έξι ποδοσφαιριστές που αγωνίστηκαν στην ομάδα μας την τελευταία 25ετία. Ας τους δούμε αναλυτικά.

Ντέμης Νικολαΐδης

Εκατοντάδες, χιλιάδες είναι οι ποδοσφαιριστές που με τις ικανότητες ή την προσωπικότητα τους ή χάρη και στα δύο μαζί κερδίζουν μια θέση στα βιβλία ιστορίας των ομάδων όπου αγωνίζονται, παράλληλα με την εκτίμηση, τον θαυμασμό ή την αγάπη των οπαδών. Πόσοι είναι εκείνοι όμως που ταυτίζονται με τον σύλλογο του οποίου φοράνε τη φανέλα, που ενσαρκώνουν τα ιδανικά και τις αξίες που αυτός πρεσβεύει και που λατρεύονται από τον κόσμο ως ζωντανοί θρύλοι; Ελάχιστοι. Κατά την ταπεινή άποψη του γράφοντα, στο κλειστό αυτό κλαμπ ανήκει και ένας παίκτης που μεγάλωσε στην ίδια μ’ αυτόν πόλη (και σχεδόν στην ίδια γειτονιά), ένας παίκτης που αποτέλεσε τον ήρωα των παιδικών του χρόνων. Ο Ντέμης Νικολαΐδης.

Τα κατορθώματα του Ντέμη βέβαια δεν είναι άγνωστα, ακόμα και στους νεαρότερους ΑΕΚτζήδες. Σχετικά πρόσφατη είναι άλλωστε και η συνέντευξη-μαμούθ που παραχώρησε ο ίδιος στη Nova, η οποία μάλιστα βρίσκεται πλέον ολόκληρη και ελεύθερη προς θέαση στο Youtube. Επομένως δεν κρίνω σκόπιμο να επαναλάβουμε και από αυτήν εδώ την μικρή γωνιά του κιτρινόμαυρου διαδικτύου μια βαρετή, γραμμική εξιστόρηση του ποδοσφαιρικού του βίου. Ας αρκεστούμε σε μια σύντομη περίληψη και ας προτιμήσουμε να εμβαθύνουμε καλύτερα στο «φαινόμενο Ντέμης», στους λόγους για τους οποίους αποτελεί τόσο σημαίνον κεφάλαιο για την Ιστορία της ΑΕΚ.

Η ιστορία ενός εμβλήματος

Βασικό κομμάτι της ταυτότητας κάθε αθλητικού συλλόγου, πέρα από το όνομα και τα διακριτικά του χρώματα, αποτελεί το έμβλημά του. Εν αντιθέσει με την πλειονότητα των ελληνικών ομάδων, το σήμα κατατεθέν της ΑΕΚ δεν είναι απλά μια τυχαία εικαστική επινόηση κάποιου εκ των ιδρυτών της. Είναι κάτι πολύ παραπάνω: ένα σύμβολο άρρηκτα συνδεδεμένο με την ελληνική ιστορία και την πολιτιστική κληρονομιά του λαού μας: ο βυζαντινός Δικέφαλος Αετός.

Προέλευση

Πολλές είναι οι εκδοχές για την μετάλλαξη του κλασικού μονοκέφαλου ρωμαϊκού αετού, που μαζί με το χριστόγραμμα και το σταυρό αποτελούσε ένα από τα συνηθέστερα σύμβολα της Ρωμανίας και των Ρωμαίων, σε δικέφαλο. Σύμφωνα με την κορυφαία βυζαντινολόγο Ελένη Γλύκατζη-Αρβελέρ, η μεταβολή συντελείται με την επανάκτηση της Πόλης το 1261 ώστε να αποτυπωθεί ο διμέτωπος αγώνας που έπρεπε πλέον να διεξάγει η Ρωμιοσύνη για να επανακτήσει τα απολεσθέντα εδάφη της, δυτικά απέναντι στους Λατίνους, ανατολικά απέναντι στους Τούρκους. Στους αιώνες της οθωμανικής κατάκτησης ο δικέφαλος αετός συνδέθηκε με την Ορθόδοξη Εκκλησία και το Οικουμενικό Πατριαρχείο, το οποίο -με απόφαση των Οθωμανών σουλτάνων- είχε καταστεί η κεφαλή του υπόδουλου Γένους. Έτσι βρήκε σιγά-σιγά το δρόμο του για να ενταχθεί στη λαϊκή παράδοση, την τέχνη και τη συνείδηση των Νεοελλήνων, ειδικότερα αυτών που συνέχιζαν να ζουν υπό οθωμανική κυριαρχία και μετά την ίδρυση και επέκταση του ανεξάρτητου ελληνικού κράτους, δηλαδή των Κωνσταντινουπολιτών και των Μικρασιατών.